Διεθνές Δίκαιο

Η κλιματική αλλαγή αναφέρεται σε μακροχρόνιες αλλαγές στη θερμοκρασία και τις καιρικές συνθήκες της ατμόσφαιρας της Γης. Αν και οι φυσικές διεργασίες μπορούν να προκαλέσουν κλιματική αλλαγή, οι ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η χρήση ορυκτών καυσίμων, η αποψίλωση των δασών και η εκβιομηχάνιση, επιταχύνουν αυτή τη διαδικασία.

3145 2 (1)

Η κλιματική αλλαγή αναφέρεται σε μακροχρόνιες αλλαγές στη θερμοκρασία και τις καιρικές συνθήκες της ατμόσφαιρας της Γης. Αν και οι φυσικές διεργασίες μπορούν να προκαλέσουν κλιματική αλλαγή, οι ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η χρήση ορυκτών καυσίμων, η αποψίλωση των δασών και η εκβιομηχάνιση, επιταχύνουν αυτή τη διαδικασία.

Συγκεκριμένα, το φαινόμενο των αερίων του θερμοκηπίου προκαλεί αέρια όπως το διοξείδιο του άνθρακα (CO₂), το μεθάνιο (CH₄) και τα οξείδια του αζώτου (N₂O) που συσσωρεύονται στην ατμόσφαιρα να παγιδεύουν τη θερμότητα του ήλιου και να ξεκινούν τη διαδικασία θέρμανσης που είναι γνωστή ως αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας. Η διαδικασία αυτή επηρεάζει πολλά φυσικά συστήματα, από τα ωκεάνια ρεύματα έως τα πρότυπα βροχοπτώσεων, οδηγώντας σε σοβαρές αλλαγές στα ακραία καιρικά φαινόμενα. Οι περιβαλλοντικές καταστροφές που προκύπτουν από αυτές τις ακραίες αλλαγές ονομάζονται “κλιματικές κρίσεις” για να τονιστεί ο αντίκτυπός τους.

Οι περιβαλλοντικές συνέπειες της κλιματικής κρίσης περιλαμβάνουν την αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, την επιδείνωση των φυσικών καταστροφών, τη διακινδύνευση της επισιτιστικής ασφάλειας και τις επακόλουθες κρίσεις πείνας και ύδρευσης. Ωστόσο, η κλιματική κρίση δεν έχει επηρεάσει μόνο το περιβάλλον αλλά και τις πολιτικές των χωρών, τις διεθνείς συμφωνίες και το διεθνές δίκαιο. Ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα αυτού του γεγονότος είναι η Συμφωνία του Παρισιού.

Συμφωνία του Παρισιού

Συμφωνία του Παρισιού, που διοργανώθηκε το 2015 Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή (COP21) και υπογράφηκε στο Παρίσι, την πρωτεύουσα της Γαλλίας. Ο κύριος στόχος της είναι να διατηρηθεί η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας πολύ κάτω από τους 2°C σε σύγκριση με την προβιομηχανική περίοδο και, αν είναι δυνατόν, να περιοριστεί στον 1,5°C.

Η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ το 2016 και έχει επικυρωθεί από 191 χώρες μέχρι τον Μάρτιο του 2021. Το περιεχόμενο και οι μηχανισμοί εφαρμογής έχουν αναπτυχθεί με την πάροδο του χρόνου. Καθώς και οι στόχοι για τη θερμοκρασία:

οι σκοποί αυτοί περιλαμβάνονται επίσης στο πεδίο εφαρμογής του.

Ένας από τους σημαντικότερους μηχανισμούς της συμφωνίας Εθνικές δηλώσεις συνεισφοράς (ΕΔΣ) για την παροχή στόχων μείωσης των εκπομπών. Οι χώρες θέτουν τους δικούς τους στόχους μείωσης των εκπομπών, λαμβάνοντας υπόψη τα τρέχοντα επίπεδα εκπομπών τους, την οικονομική τους ικανότητα και το επίπεδο ανάπτυξής τους.

Βασικές αρχές για τον καθορισμό εθνικών στόχων

Επιστημονική βάση

Οι στόχοι θα πρέπει να καθορίζονται σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα και τις συστάσεις των εμπειρογνωμόνων για το κλίμα

Διαφάνεια

Οι δεσμεύσεις θα πρέπει να δημοσιοποιούνται με σαφή και κατανοητό τρόπο.

Εκθέσεις προόδου

Θα πρέπει να γίνεται τακτική υποβολή εκθέσεων κατά τη διαδικασία επίτευξης των καθορισμένων στόχων.

Όρια της συμφωνίας του Παρισιού

Αν και η Συμφωνία του Παρισιού είναι ένα σημαντικό βήμα, έχει ορισμένους περιορισμούς

Το ζήτημα της δεσμευτικότητας

Η υποχρέωση των χωρών να υποβάλουν ΜΔΣ είναι δεσμευτική- ωστόσο, οι στόχοι μείωσης των εκπομπών που τίθενται δεν είναι νομικά εκτελεστοί.

Ανεπαρκείς στόχοι

Οι υφιστάμενες εθνικές δεσμεύσεις δεν επαρκούν γενικά για την επίτευξη του στόχου του 1,5°C.

 

 

Ελλείψεις χρηματοδότησης

Η χρηματοδότηση για το κλίμα που έχουν δεσμευτεί να παράσχουν οι ανεπτυγμένες χώρες στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι συχνά ανεπαρκής

Προκλήσεις εφαρμογής

Οι πολιτικές αλλαγές, οι οικονομικές κρίσεις και οι εθνικές προτεραιότητες μπορούν να περιπλέξουν την εφαρμογή των πολιτικών για το κλίμα.

 

 

16472 2

Σημασία της διεθνούς συνεργασίας

Δεδομένου ότι η κλιματική αλλαγή είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα, η διεθνής συνεργασία είναι ζωτικής σημασίας. Χώρες

Εν κατακλείδι, η επίτευξη των στόχων της Συμφωνίας του Παρισιού θα είναι δυνατή με τη συμβολή όχι μόνο των κρατών αλλά και των ιδιωτών, των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών και του ιδιωτικού τομέα. Η καταπολέμηση της κλιματικής κρίσης απαιτεί πολυεπίπεδη και συλλογική ευθύνη.